Bak 《臥龍》 [231]

ตอนแรกนึกว่าไม่ต้องไปแล้ว ปรากฎลูกค้าตามจิกไม่เลิกก็เลยต้องไป

 

28-29 ก.ย. 2552

ตื่นแต่เช้าตรู่ขึ้นเครื่องบางกอกแอร์เวย์ไปพนมเปญ ถึงที่นู่นเกือบๆ 9 โมง เสียค่าทำวีซ่าที่สนามบิน 25 USD แล้วคนมารับก็พาไปที่ทำงานกว่าจะกลับมาเช็คอินโรงแรม Phnom Penh Hotel ก็ดึกแล้ว นั่งทำงานนิดหน่อยก็สลบไป ตื่นมาตอนเช้ากินข้าวเสร็จก็ไปทำงานต่อ ก่อนกลับไปพักโรงแรมเขาก็พาไปเลี้ยงมื้อใหญ่ ได้กินอาหารแปลกๆเยอะแยะ อย่างหอยทากสดๆ ก็หนึบๆดีเหมือนกัน หลังจากนั้นก็พาไปไนท์คลับ คนที่นู่นไม่ค่อยกินเหล้า กินแต่เบียร์ และเบียร์เขาก็อ่อนเหลือเกิน ไนท์คลับเขาใหญ่มาก มีลานตรงกลางไว้ให้คนไปเต้น เพลงที่เปิดหรือเล่นก็เป็นเพลงเขมรทำนองไทยซะเยอะ มีการเล่นตลกเเละรำเกาหลีด้วย แปลกดีเหมือนกัน

 

30 ก.ย. 2552

วันนี้แหละได้ไปเที่ยวซะที เริ่มจากไปไหว้พระที่วัดพนม เสียค่าเข้าเฉพาะคนต่างชาติ 5 USD คนที่นู่นบอกว่าวัดนี้เป็นสิ่งปลูกสร้างแรกของพนมเปญ และยังใช้เป็นหลักในการวัดระยะทางจากพนมเปญไปยังเมืองอื่นๆอีกด้วย หลังจากนั้นก็ไปที่ Royal Palace เสียค่าเข้า 25,000 Riel พระราชวังนี้ยังใช้เป็นที่พำนักของกษัตริย์องค์ปัจจุบันของเขา แต่ที่เปิดให้เราเข้าไปชมได้ก็มี Throne Hall ลักษณะศิลปะของเขาก็จะคล้ายๆของเราแต่ขนาดของเขาจะเล็กกว่า การจัดสวนโดยรอบก็ถือว่าสวยงามดี ได้ยินว่าเมื่อวันที่ 28 ได้ใช้ต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองด้วย เดินต่อมาอีกหน่อยก็จะเจอ Silver Pagoda ซึ่งเป็นเหมือนโบสถ์แต่พื้นปูด้วยแผ่นเงินแท้ล้วนๆ เดินดูได้ชั่วโมงนึงก็ออกมาช้อปปิ้งที่ตลาด ไม่ได้ของกลับมาเลยเพราะราคาค่อนข้างแพง แล้วก็นั่งเครื่องกลับมาไทย เสียค่าธรรมเนียมสนามบินอีกตั้ง 25 USD แน่ะ

 

บ้านเมืองเขากำลังพัฒนา เลยมีทั้งสิ่งเก่าๆและใหม่ๆอยู่ผสมกันแบบแปลกๆ รถเขาขับคนละด้านกับบ้านเรา ภาษีนำเข้ารถที่นู่นถูกมาก บนถนนเลยมีแต่ Lexus หรือไม่ก็ Camry แต่ค่ากินเขาไม่ถูกเลยนะ ในร้านอาหารรับแต่เงิน USD ได้ฟังมาว่าเกิดจากเมื่อสิบกว่าปีก่อน UN อัดเงินเข้ามาเยอะมากเพื่อจัดการเลือกตั้ง แต่เงิน Riel ก็ยังใช้อยู่ตามตลาดสด

 

วันพฤหัสที่ผ่านมานัดกินกับเพื่อนมัธยม แต่ละคนแยกกันไปทำงานหลากหลายมาก ได้คุยกับเพื่อนเก่าทำให้เกิดแรงบันดาลใจขึ้นหลายอย่างเหมือนกัน แต่รอบวันศุกร์เบี้ยวเพราะรุ่นน้องพูดไม่ค่อยดีเท่าไรเลยหมดอารมณ์ไป

 

ภาพถ่ายจากมือถือนะเลยไม่ค่อยสวย ทำไมอยู่ดีๆไฟล์ภาพในมือถือก็เสียไปกว่าครึ่งหว่า ที่แย่คือเสียแต่ภาพไปเที่ยว ภาพงานไม่ยักเสีย

ช่วงนี้มีไรใหม่ๆอีกแล้ว มือถือ ทีวี และก็คอมพิวเตอร์ แต่ทำไมยังทำงานเดิมๆอยู่

ทำงานมานานพอควรจึงเริ่มรู้ตัวว่าไม่ค่อยเข้าใจในเรื่องนอกเหนือจากที่เคยเรียนมา เลยกะเรียนอะไรต่อซักหน่อย วันนี้ไปสอบมาเละเทะเลยอ่ะสงสัยร้างวงการไปนานทำข้อสอบไม่ทัน ก็ต้องลุ้นผลสอบต่อไปว่าต้องสอบใหม่รึเปล่า

 

เมื่ออาทิตย์ก่อนบริษัทพาไปเที่ยวพัทยาแต่เราไม่ได้เหยียบทะเลเลย ราคาที่พักของ Marriott แพงมากแต่เตียงเล็กเหลือเกิน อาหารก็จืดมาก สงสัยให้ฝรั่งกิน ดีอยู่อย่างเดียวคือใกล้แหล่งเที่ยวกลางคืน ทริปนี้ได้แวะกินที่ร้านมุมอร่อย สุดทางรัก และเทปังที่เบนิฮานะ รสชาติเฉยๆแต่แว่วว่าราคาไม่ธรรมดา ปีนี้ธีมเป็นโอลิมปิกและก็ตามคาดการเมืองมาเกี่ยวอีกแล้ว ลงเต็มๆที่การแสดงซึ่งมีคนงอนหลายคนอยู่ เนื่องจากเศรษฐกิจปีนี้ไม่ค่อยดี รางวัลจับฉลากเลยน้อยมาก แต่จะว่าไปก็ไม่ส่งผลอะไรกับเราอยู่แล้วนิ

ผ่านไปเกือบสองเดือนอาการของพ่อก็คงที่ขึ้นแต่ปลายเดือนก่อนก็มีอาการน่าเป็นห่วงออกมาเหมือนกัน ซึ่งหมอบอกว่ายังไงก็ต้องผ่าตัดอีกรอบไม่งั้นก็ยังเสี่ยงอยู่ หลังจากเจอเหตุการณ์นี้ทำให้ต้องจัดลำดับความสำคัญของชีวิตใหม่ ครอบครัวต้องมาก่อนส่วนเรื่องเที่ยวก็ต้องพับไป สงสัยอยู่เหมือนกันว่าเวลาที่มีเรื่องปวดหัวอะไรขึ้นมาทีไร ทำไมงานต้องเข้าตลอด เดือนที่ผ่านมางานเข้ามาเยอะมากแต่ก็พับเก็บไปหมดเพราะเมืองนอกไม่อนุญาต เราเห็นแล้วก็เสียดายโอกาส ถ้ามีเงินลงทุนซักนิดอาจจะรับทำแทนไปแล้ว ปีนี้มีคนจัดงานเป่าเทียนให้ด้วย ซาบซึ้งใจจริงๆ

ไล่เรียงไปทีละเรื่องดีกว่า เมื่อวันเสาร์ได้ไปเที่ยวบ้านสวนของเพื่อนที่ทำงาน เนื่องจากชวนกระชั้นมากเลยเที่ยวตามใจคนชวนไม่มีการเตรียมการใดๆทั้งสิ้น

 

6 มิ.ย. 2552

นั่งรถจากที่ออฟฟิสไปบ้านสวนที่จันทบุรี กว่าจะถึงก็บ่ายๆ ได้เก็บมังคุด เงาะ ลองกอง สละกินจากต้นก็อร่อยไปอีกแบบ ระหว่างนี้ก็ปลูกต้นคูณลดโลกร้อนกับเขานิดนึง ออกจากสวนมากินส้มตำทุเรียนที่ร้านคนรู้จักของเพื่อนแล้วเอาของไปเก็บที่บ้านพัก แวะกินกาแฟดอยช้างแล้วไปกินข้าวเย็นที่ร้านอาหารริมทะเลดูก๊อง คืนนั้นชาวบ้านเขาเล่นป้อกเด้งกันแต่เราดูสารคดีเที่ยวสวิตเซอร์แลนด์

 

7 มิ.ย. 2552

กินปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้เสร็จก็ออกไปเที่ยวน้ำตกกระทิงที่เขาคิชฌกูฏ ปีนเขาขึ้นไปดูชั้นบนๆ แต่น้ำแรงมากเลยไม่มีใครกล้าลงเล่น ลงมากินก๋วยเตี๋ยวเป็ดในเมือง เพื่อนบอกว่าคนจันท์กินหวานซึ่งก็เป็นความจริงทุกประการ หลังจากนั้นไปดูโชว์โลมาที่โอเอซิสซีเวิลด์ แวะซื้อทุเรียนกลับเป็นของฝากก่อนกลับบ้าน เอ้อ ที่จันทบุรีช่วงนี้ผลไม้เกลื่อนไปหมดมีร้านขายริมถนน เกษตรกรเอามาขายให้พ่อค้าคนกลางตลอดทาง มีการต่อรองซื้อขายของบนรถกระบะกลางสี่แยกด้วย

 

เข้าเรื่องเครียดต่อเลย กลับมาบ้านตอนห้าทุ่มระหว่างเล่นเนทพ่อก็บอกว่ารู้สึกเเน่นหน้าอก ตัวเย็นหน้าซีด เลยรีบวิ่งไปศิริราช ปรากฎว่าหัวใจเต้นเร็วกว่า 200 ครั้งต่อนาทีแต่ความดันต่ำมาก หลังจากให้ยาแล้วไม่ดีขึ้นหมอเลยต้องช็อคไฟฟ้าแล้วค่อยมาบังคับให้เต้นให้ถูกจังหวะ หลังจากนั้นก็ถูกนำมาตรวจ Echo ให้พักดูอาการ 2 วันและเข้าไปทำ EP Study แล้วจึงสรุปผลว่าระบบไฟฟ้าหัวใจมีปัญหาเนื่องจากกล้ามเนื้อหัวใจที่ตายไปจากเส้นเลือดอุดตัน หมอเลยต้องฝังเครื่อง AICD แบบ 2 สาย หลังจากนี้หมอนัดให้มาจี้หัวใจอีกครั้งเนื่องจากเคสยากกว่าที่คาดไว้และตอนนี้ที่โรงพยาบาลยังไม่มีเครื่องที่สามารถทำได้ สุดท้ายวันศุกร์ต่อมาก็ออกจากโรงพยาบาลได้ เหนื่อยชะมัดสัปดาห์นี้ หัวหน้าให้งานไม่สนใจอะไรเลย เซ็ง